Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Σεπτεμβρης

Να, ηρθε και ο Σεπτεμβρης. Η Θεσσαλονικη ζει ρυθμους ΔΕΘ και ολες οι μαναδες -με παιδια σχολικης ηλικιας- πανελλαδικα, σε ρυθμους αγιασμου. Πηραμε τσαντες, παγουρι, σβηστρες, μολυβια, ξυστρες, κασετινες. Πανετοιμες για την μαχη. Στο σπιτι καναμε εσωτερικες μετακομισεις και για πολλα, ακομη δεν ξερω σε ποια κουτα βρισκεται τι. Το κορμι μου νομιζω ειναι πιασμενο σε 87 διαφορετικα σημεια. Καθε φορα που ειναι να μετακινησω κατι βαρυ, μου υποσχομαι οτι θα ειναι το τελευταιο που κουβαλαω. Μεχρι την επομενη μερα. Οταν βραδιαζει, μαζευω το Ισμηνελι απο εξω, που χαιρεται τις τελευταιες μερες ξενοιασιας με τα παιδια της γειτονιας, και απολαμβανουμε τι αλλαγες των δωματιων μας. Ικανοποιηθηκαμε τοσο απο τις αλλαγες που ομορφυνε η ματια μας. Θα μπορουσε να μας πει και χαζοχαρουμενες, καποιος που δεν μας αγαπα. Ευτυχισμενες θα ελεγε καποιος αλλος. Οι υποχρεωσεις δεν τελειωνουν ποτε. Μα αλλιως τις αντιμετωπιζεις με μια αλλαγη. ΑναΝεωση. Μεγαλο πραγμα οι αλλαγες. Να τις τολμαμε μωρε!
Ο καιρος ειναι ακομη ζεστος. Τα βραδια ομως δροσιζει. Κλεινω μπαλκονοπορτες και σκεπαζομαι με ενα λευκο σεντονακι. Σεπτεμβρης φιλε μου.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

στιγμη Σεπτεμβρη μες στον Ιουλη

Οι πιο ωραιες στιγμες στην Καρυανη, ειναι τελη Αυγουστου. Αρχες Σεπτεμβρη ακομη καλυτερα. Εχει αδειασει ο οικισμος, και καποια υπεροχα πρωινα με λιγη συννεφια ή απογευματακι χωρις πολυ ηλιο, κανουμε βολτα με την Ισμηνη σε εκεινη την παραλια κατω απο το σπιτι. Στο πυροβολειο. Η αγαπημενη μου στιγμη του καλοκαιριου ειναι αυτη η βολτα. Καθε χρονο την επιλεγω ως αγαπημενη.
Την Κυριακη που περασε , κατα τις πεντε παρα το απογευματακι, οταν ολοι κοιμοντουσαν βαλαμε τα μακρυμανικα μας και φυγαμε. Ο ουρανος προς την Τουζλα ηταν αγριεμενος πολυ και φοβηθηκα μηπως μας πιασει μπορα. Τα καταφεραμε. Φτασαμε στην παραλια, φυσουσε. Ο ουρανος συννεφιασμενος μας απειλουσε, η θαλασσα ειχε ενα ομορφο μπλε σκουρο χρωμα κι εμεις περπατουσαμε και πετουσαμε πετρες προσπαθωντας να κανουμε "ψαρακια''. Οι δυο μας. Σαν να μην υπηρχε κανεις αλλος στον οικισμο. Σαν να ειχε μπει ο Σεπτεμβρης και ειχαμε ξεμεινει εκει οι δυο μας. Μια σταγονα Σεπτεμβρη στην καρδια του καλοκαιριου. Δωρο για μενα να αντεξω το αλλο μισο καλοκαιρι. Αγαπημενη στιγμη. Την αρπαξα, την εσφιξα
στην χουφτα μου και απορροφηθηκε απο καθε κυτταρο. Δεν μου την κλεβεις

<iframe width="640" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/1BTrz8seXL0?rel=0&amp;controls=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

you can do magic

Το βραδακι, οταν τελειωνω απο μικρουποχρεωσεις, βαζω ενα ροζε παγωμενο ποτηρι κρασι, καθομαι στον κηπακο και βαζω στο ραδιο RSO. Κλεινω τα ματια και ταξιδευω. Προχθες καθομουν ετσι δυο ωρες. Με δυσκολια εκλεισα το ραδιο να ξαπλωσω. Εχω ταξιδεψει στην Αρναια πολυ. Σαν το ανθρωπακι του google maps περπατω νοητα στο στενο πισω απο το σπιτι, φτανω μεχρι το καρι-παζαρι και μετα κατηφοριζω μεχρι τον Αγιο Στεφανο και καταληγω απο τον δρονο του Αγιου Νεκταριου στην Αγια Παρασκευη. Ποσους αγιους στριμωγμενους εχουν τα χωρια;
Μετα σκαλιζω παλι τις αλλαγες στα πανω δωματια. Θα τα καταφερω αραγε; 
Επιστρεφω στις μουσικες μου. Αν ειχα απο αυτα τα bluetooth ακουστικα θα μπορουσα να κυκλοφορω ολη μερα με μουσικη υποκρουση. Θα το εκλεινα τις ωρες που βγαζω την Φλαππυ πανω στην ανηφορα. Εχει αερακι αυτες τις μερες και απολαμβανω τη θεα και τη δροσια της επαρχιας. 
Η πρωτη εβδομαδα χωρις την μικρη ειναι κυριως ανεμελη και κοινωνικη. Παλιρροια και αμπωτη που ελεγε η Νατασσα καποτε. Ανοιγω και απλωνομαι. Εχω ορμη και περναω μεσα απο τους κοντινους μου ανθρωπους. Καποιοι το νιωθουν, καποιοι οχι. Εχω ανοιξει σελιδες με βιβλια και πρεπει να επιλεξω ενα να μου κανει παρεα. Γεμισε η μερα. Βολτα με φιλη το μεσημερι, κρασακι με αλλη φιλη στο μπαλκονι της το απογευμα. Καπου πρεπει να χωσω το μεσημεριανο μου. Μπαμιες εκανα και ειμαι απο αυτους τους εξωγηινους που τις τρωνες με ευχαριστηση. Δυο ωρες ακομη δουλεια και μετα θα κανω διακοπες 15:00 με 00:00. 

You can do magic you can have anything that you desire 
Magic and you know you're the one who can put out the fire  

λενε οι America στο ραδιοφωνακι μου 

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

αλλαγη

Ανεβοκατεβαινω στο σπιτι με τα σκονακια μου. Μετρησαμε ολα τα επιπλα με την Ισμηνη και των δυο δωματιων. Πως καταφεραμε να εχουμε τοσα αλλοπροσαλλα επιπλα; Ετσι οπως το σκεφτομαι θα γινει καλουτσικο. Μπορω με τις ωρες να ζωγραφιζω κατοψεις κι επιπλα σε διαφορετικη θεση. Με κανει χαρουμενη. Με βγαζει απο την ζεστη του καλοκαιριου. Με δροσιζουν οι προοπτικες. Η αλλαγη. Ακομη δεν βρηκα απο που πηγαζει η αναγκη μου αυτη για αλλαγη. Η Ελενη παλια μου ελεγε οτι ετσι ειμαστε εμεις τα λιονταρια. Βαριομαστε ευκολα. Ναι, αλλα γιατι; Η Β. , η Ν, η Μ, η Σ δεν ειναι λεων. Κι εχουμε μεγαλυτερη μουρλα να αλλαζουν τα σπιτια τους. Ο Δ. απο την αλλη δεν την θελει καθολου την αλλαγη. Νομιζω του ανεβαζω την πιεση οταν με βλεπει με τα σκονακια μου να περιφερομαι. Υποπτευομαι, οι περισσοτεροι αντρες, αν εμεναν μονοι, θα μπορουσαν να εχουν τα παντα στην ιδια θεση μεχρι να πεθανουν. Βολικη και ξεκουραστη σταση ζωης. Ισως φτασω κι εγω καποτε εκει. Να μη διοχετευω στις αλλαγες τις προσωπικες μου ακαταστασιες. Ισως και οχι. 

Αποτέλεσμα εικόνας για κατοψη δωματιου

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

αποριες.....

Ισμηνη:  Μαμα, υπαρχει και αλλο συμπαν εκτος απο το δικο μας;
μαμα:     Λες Ισμηνουλα;
Ισμηνη:  Αυτο νομιζω εγω. Ενταξει, ειναι η γη, οι πλανητες ο γαλαξιας μας.....μετα τι γινεται; Τελειωνει ετσι αποτομα;


Και μετα την επιστημονικη αυτη συζητηση με το εφταχρονο, ξυπνησα σημερα στις 6:00 χωρις ξυπνητηρι και ηπια εναν ωραιο ελληνικο στο κηπακι πισω. Αναρωτιομουν μεχρι που μπορει να φτασει ενα παιδικο μυαλο. Σε αλλο συμπαν....